نام برنامه : صعود به قله 4250 متري شاه البرز

تاریخ اجرا : 28/3/89

سرپرست برنامه : حبيب نجفي پور

نفرات شرکت کننده : خانمها: جان بزرگي، برنجيان، حق جو، جعفری-آقايان: افتخاري، لطفي، ممقاني، قوامي، قربان نژاد،سلطان محمدی، ناظمي

راه ها و امکانات دستیابی به منطقه : طالقان، روستاي حسن جون

لوازم مورد نیاز : پوشاک فصل ، صبحانه و نهار ، عینک آفتابی ، کلاه آفتاب گیر ، کرم ضد آفتاب و ...

موقعیت جغرافیایی : مسیر صعود فصول مختلف تا ارتفاع تقریبی 3700متری مشترک بوده ولی در این ارتفاع با توجه به وجود تابلو راهنما ،مسیر صعود زمستانی و تابستانی از هم جدا می شود.

بررسی توپوگرافی : قله ها و ارتفاعات مشرف به شاه البرز: قله از طرف شرق به قلل سات که از رشته کوه های دشوار البرز غربی می باشد ، از طرف غرب به قله سفید قطور ، از طرف شمال به دشت الموت و از طرف جنوب به دشت طالقان مشرف می باشد. ضمناً قله از طرف شمال دارای یخچالی دایمی و بسیار خطرناک بوده که جهت صعود کوهنوردان حرفه ای با ابزار لازم و کامل مناسب می باشد.

گزارش برنامه : نام گزارش نویس امیر حسین ناظمی

قرار بود ساعت 00/13 از جلوي درب خانه حركت كنيم البته افرادي كه در غرب تهران سكونت داشتند قرار شد در ميدان آزادي روبروي ايران فيلم سوار ميني بوس شوند. بعد از سوار شدن تمامي بچه ها به ميني بوس نهايتا در كرج آقاي لطفي آخرين نفر بودند كه سوار ماشين شدند. به سمت طالقان حركت كرديم. حدود ساعت 17 بود كه به روستاي حسن جون رسيديم، قرار بود آن شب را در روستا اقامت داشته باشيم اما با راي گيري و تصمیم گیری توسط سرپرست برنامه ساعت 45/17 به سمت مقصد حركت كرديم و از آنجايي كه برخي از بچه ها قبلا اين مسير را رفته بودند تصميم بر آن شد كه در كنار چشمه اي بعد از آبادي توقف كنيم. بعد از حدود 2 ساعت و نيم راهپيمايي و عبور از مسير تند رودخانه به يك جاي تقريبا مسطح رسيديم كه چشمه اي در كنار آن با كمي فاصله قرار داشت كه ارتفاع آن 2451 متر بود. ساعت حدودا 8 بود كه به اين منطقه رسيديم، بعد از صرف شام و كمي استراحت، ساعت حدود 30/9 بچه ها خوابيدند. يك چادر به همراه ما بود كه فقط خانم ها در آن استراحت نمودند، ساعتي نگذشته بود كه باران مختصري شروع به باريدن نمود، البته بعد از چند دقيقه اي متوقف شد، باران براي بار دوم بعد از نيم ساعت از باران اولي شروع به باريدن نمود، بالاي يال شمال غربي رعد و برق ميزد اما با ما فاصله داشت و خطري براي ما ايجاد نميكرد فقط يك رعد كه بسيار نزديك به ما بود زده شد كه صداي بسيار مهيبي داشت. بعد از باران دومي هوا ساف شده بود و بچه ها كمي خوابيدند تا صبح زود بيدار شوند. قرار بيدار باش ساعت 30/3 صبح بود، بعد از صرف صبحانه حدود ساعت 30/4 قبل از حركت كوله ها را در جاي امني بارگذاري کرده و با کوله های حمله حركت را به سمت قله آغاز نموديم و به سر قدمي آقاي نجفي پور حركت ميكرديم.

با عبور از جريان رودخانه و ادامه مسير از يال شمال غربي به دشت مسطحي رسيديم كه چشم انداز زيبايي داشت، براي استراحت چند دقيقه اي كنار چشمه مانديم، حركت را از يال روبرويي يا همان يال عربي شرع نموده تا به يك دره رسيديم، با فرود به دره و گذشتن از مسير آب به سمت بالاي يال روبرويي در راستاي شمال غربي حركت نموديم، در اينجا دو تن از همنوردان از ادامه صعود انصراف دادند سپس ادامه مسير داديم تا بلنداي گردنه، چند لحظه اي روي گردنه استراحت نموديم و آب گيري كرديم، مجدادا راه را ادامه داديم، سرعت باد تقريبا بيشتر شده بود، ساعت حدود 30/10 بود كه به اول يال منتهي به قله رسيديم، بچه ها توانايي بسيار خوبي داشتند، حركت را ادامه داديم، اينجا سر قدم آقاي قربان نژاد بود، حدود ساعت 45/11 بود كه در كنار يخچالي استراحت موقتي نموديم، باز به حركت ادامه داديم و راس ساعت 10/12 به بام 4250 متري شاه البرز رسيديم، از فراز قله شاه البرز میتوان قله های علم کوه ، شاه کرم، سیالان، خط الراس خشچال و دریاچه سد طالقان را مشاهده کرد. بعد از گرفتن چند عكس يادگاري از همان مسير صعود شده برگشتيم و از مجاورت همان يخچالي كه ساعتي پيش استراحت نموده بوديم به سوي شمال و از دره مجاور مجدادا به همان مسير قبلي صعود رسيديم و ادامه فرود داديم تا همان چشمه اي كه شب گذشته بارگذاري كرده بوديم. با يك وقفه بسيار كوتاه به فرود ادامه داديم حدود ساعت 00/20 به مينی بوس رسيديم و به تهران بازگشتيم.

نكات مهم:

1-استراحتهاي به موقع و طول زمان آنها

2-استفاده بهينه از وقت

3-آشنايي مناسب به مسير و گذرگاه ها

4-برخورداري از سرعت مناسب در طول مسير

و همانا كوه مأمن اسرار من و تو است ...

عکس از: امیر حسین ناظمی

نام برنامه : صعود به قله 3950 متری سه چال و صعود خط الراسی تا قله 4270 متری هرزه كوه

تاریخ اجرا : 21/3/89

سرپرست برنامه : مهدی شیرازی

نفرات شرکت کننده : ......................................................................

راه ها و امکانات دستیابی به منطقه : فشم-آبادي ديزين-ولايت رود

لوازم مورد نیاز : پوشاک فصل ، صبحانه و نهار ، عینک آفتابی ، کلاه آفتاب گیر ، کرم ضد آفتاب و ...

موقعیت جغرافیایی : قلل سه چال و هرزه كوه جزو رشته کوه های البرز مرکزی قرار دارند.

گزارش برنامه : نام گزارش نویس امیر حسین ناظمی

راس ساعت 15/5 بامداد جلوی درب خانه کوهنوردان قرار حرکت بود و بعد از جمع شدن کامل بچه ها، راس ساعت 25/5 توسط يك دستگاه مینی بوس به سمت فشم و در ادامه به سمت آبادي ديزين حرکت کردیم. بین راه برای خرید نان چند لحظه ای را در فشم ایستادیم و بعد از پیمودن مسیر و رسیدن به آبادي ديزين در ساعت حدود 00/8 حرکت را به سمت قله ادامه دادیم.

حدود ساعت 30/8 بود که به دستور سرپرست برنامه آقای شیرازی در بلندي يك گردنه که تقریبا مسطح بود جهت استراحت و خوردن صبحانه توقف کردیم. حدود 40 دقیقه از استراحتمان میگذشت که آقای شیرازی، تیم را به دو گروه تقسیم نمود، گروه اول به سرپرستی آقای جنانی و با حضور آقایان فرهنگ، خانم آقاي سروری، حسين شرق، احمد شهرياري، محمد رضا سالاري، صادق قربان‍ژاد و امير حسين ناظمي بعد حرکت را با سرعت بالایی به سر قدمی آقای جنانی، به سمت قله در مسیر یال ادامه دادیم. بعد از طی حدود 1 ساعت به كاسه در كنار يك يخچال كوچكي چند لحظه ای استراحت کردیم. دوباره به راه ادامه دادیم، در سمت چپ مسیر، قله خون كهار، قله كهار و ناز و از سمت جنوب شرقي قله كلون بستك كاملا مشخص بود. بعد از پيمودن مسير شيب دار مشرف به قله و گذشتن از آن با مقداري شن اسكي به قله 3950 متري سه چال رسيديم. ساعت حدود 30/11 بود. دقایقی را برای استراحت روی قله بودیم، باد با سرعت ملایمی می وزید، ساعت دقیقا 50/11 بود که به دستور آقای جنانی سرپرست گروه جهت صعود و ادامه راه به سمت قله هرزه كوه حرکت را آغاز نمودیم. آقای شهرياري به بام سه چال رسیده بود و به پیشنهاد آقای جنانی منتظر گروه بعدی شد تا با آنها ادامه مسیر دهد.

بعد از حرکت به سمت هرزه كوه و فراز و نشیب های مسیر، دست به سنگ شدن ها و فرودها و صعودهای روی خط الراس و افت و خيز هاي مسير كه توام با خطر است به يك گردنه رسيديم و چند دقيقه اي را استراحت نموديم. در هنگام حركت آقاي سالاري از ادامه صعود انصراف داد و به دستور آقاي جناني آقاي شرق جهت ادامه مسير و فرود به انتهاي دره به همراه آقاي سالاري حركت كرد و قرار شد در همان انتهاي دره يكديگر را ببينيم. آقاي جناني، آقاي فرهنگ و ناظمي به راه ادامه داديم آقاي جناني از ما دو نفر جلوتر بود و در ساعت 50/14 به قله هرزه كوه رسيد من و آقاي فرهنگ در ساعت 10/15 كه به خرس چال رسيده بوديم متوجه شديم كه آقاي جناني برگشته و به ما رسيده و با توجه به اينكه نگران آقاي سالاري و آقاي شرق بوديم از همان خرس چال مسير شيب دار دره را تا انتهاي آن و رسيدن به رود خانه ادامه داديم. بعد از ساعتي به آقاي شرق و سالاري رسيديم و با كمي استراحت در كنار رودخانه و خوردن ناهار به فرود ادامه داديم و حدود ساعت 18 به جاده و ميني بوس رسيديم. چند نکته بسیار مهم در اين مسير حائز اهمیت است که 1- مسير خط الراس غربي شرقي بود 2- بكر بودن طول مسير و وجود علامات بسيار كمي از صعودهاي ديگر در اين مسير 3- احاطه شدن قله سه چال و مسير خط الراس و همچنين قله هرزه كوه توسط قلل مرتفع البرز مركزي كه قله سه چال تا قله هرزه كوه تشكيل شده از يك خط الراس طولاني و بعد گردنه‌ شیورکش(3570)، قله‌ شیورکش(3970)، نوسوم بویدر(3962)، دال‌کولی(4000)، بند دال‌کولی(4020)، فراخه‌نو(4050)، خرس‌چال(4070) و آخر از همه با هرزه کوه با 4100 متر تمام ميشود و از سمت شمال شرقي آن ميتوان كمان كوه را مشاهده نمود و بعد از سه چال قله هرزه كوه از شمال شرقي به قله برج و در ادامه به قله سركچال و از جنوب به قله كلون بستك 4- ميتوان از مسير دره كه گروه ما فرود آمد نيز صعود كرد كه این درّه یك درّه شرقی-غربی است که شمال آن خط الرأس هرزه کوه قرار گرفته و از جنوب به خط الرأس کلون‌بستک - سرکچال‌ها که هر دو این خط‌الرأس‌ها در گردنه‌ ورزاب یا به روایتی گردنه‌ دریوک بهم وصل میشوند و رودخانه دوآب هرزه کوه از پایین این گردنه (غرب) تا خود دیزین ادامه پیدا می‌کند 5- منظره هاي زيبا و دل نگيز مسير فرود از دره و وجود چشمه هاي آب فراوان.

ما صعود مي كنيم تا از خويشتن فراتر رويم نه آنكه در خويش فروتر غلتيم...

عکس از: امیر حسین ناظمی

عکس از: امیر حسین ناظمی

 عکس از: عزیز سروری و منصور فرهنگ

تاریخ اجرا: جمعه 31/2/1389

سرپرست برنامه: آقای حبيب نجفي پور

نفرات شرکت کننده: خانم ها: مهسا مطيعي آقایان: محمد نادريان، بهرام ارم، امير حسين ناظمي

هزینه برنامه: هزينه اي در بر نداشت

راه ها و امکانات دستیابی به منطقه: لواسان-روستای افجه

موقعیت جغرافیایی: این قله با ارتفاع ۳۸۵۰ متر در منطقه لواسانات استان تهران ، یکی از قله های رشته کوه البرز است که در بخش مرکزی آن واقع شده است.

برای صعود به این قله باید از قسمت شمال شرقی شهر تهران به سمت جاده لواسانات رفت و پس از رسیدن به لواسان، جاده آسفالت را به سمت شرق ادامه داد. پس از طی هفت کیلومتر مسیر پرفراز و نشیب به روستای افجه می رسید.

«افجه» که در شمال شرق منطقه لواسانات واقع شده از سرسبزی خاصی در فصول گرم سال برخوردار است. برای عبور از این روستا باید کوچه باغ های زیادی را پشت سر نهاد. عبور از روستای افجه به سمت شمال و شرق کوهنوردان را به یک جاده کوهستانی خاکی می رساند که مسیر نسبتاً ساده و کم شیبی برای رسیدن به «دشت هویج» است.

این دشت که به شکل مربع و کاملاً مسطح است در انتهای جاده خاکی مذکور واقع شده و از مراتع معروف شمال تهران به شمار می رود.
دشت هویج مبدا صعود به قلل گوناگون در منطقه لواسانات است. از آن جمله می توان به قله «ساکا» با ارتفاع ۳۳۷۵ متر، قله «ریزان» به ارتفاع ۳۶۵۰ متر و قله «پرسون» به ارتفاع ۳۲۰۰ متر اشاره کرد.

برای صعود به قله «آتش کوه» از مسیر جنوب شرقی لازم است که کمی قبل از پایان جاده خاکی منتهی به دشت هویج به سمت غرب (چپ) رفت. مسیر غربی کوهنوردان را به یالی هدایت می کند که صعود آن، نمای زیبایی از قله را پیش رو نمایان می کند، وقتی جاده خاکی را به سمت غرب طی کردیم با عبور از کنار دیوارهای یک باغ ، کلبه ای از خشت و گل در شمال، مشخص می شود که رسیدن به آن از طریق مسیر مالرو میسر می شود.

اگرچه حرکت از کنار این کلبه به سمت شمال ادامه خواهد یافت اما نباید فراموش کرد که قله «آتش کوه» در سمت شمال غربی آن کلبه است. پس از ۳۰ دقیقه جلو رفتن(به سمت شمال) ، مسیر ، شما را به سمت چپ ( یال غربی منتهی به قله) راهنمایی می کند . مسیر صعود از این قسمت به صورتی است که شیب ها، کمی تند و گاه سنگی می شود. عبور از این مسیر حدود دو ساعت زمان می برد و تمام طول مسیر، قله دماوند در پشت سر قرار دارد که تقریباً یکی از زیباترین مناظر دماوند در این مسیر دیده می شود. پس از عبور از این مسیر برفراز گردنه ای قرار می گیریم که به سمت غرب ادامه می یابد.عبور از این گردنه، روی خط الراس (مسیری که بین دو قله قرار دارد) اگرچه زمان زیادی را می گیرد، اما به هیچ وجه دشواری قسمت های قبلی مسیر را ندارد و شیب آن ملایم است.از این قسمت مسیر تا رسیدن به قله آتش کوه که در سمت شمال خط الراس و گردنه قرار گرفته، به طور کامل می توان قله را دید . البته نباید فراموش کرد که وقتی مسیر گردنه را به سمت غرب ادامه می دهیم، قله آتش کوه در سمت شمال (راست) قرار دارد و قله ساکا که قله ای کوتاه تر است در سمت جنوب (چپ) واقع شده. بنابراین وقتی بر بلندای قله ای خاکی و فرعی (که نام خاصی هم ندارد) قرار گرفتید به سمت شمال حرکت کنید و با پایین رفتن از شیب قله، مسیر را تا رسیدن به قله آتش کوه ادامه دهید. این بخش از مسیر شیب تندی دارد و بخش هایی از آن سنگی است که باید با احتیاط بیش تری نسبت به صعود آن اقدام کرد.

آتشکوه جزو قللی است که مسیر عادی صعود و فرود آن می تواند متفاوت باشد اما اصولاً بهتر است در فصل صعودهاي زمستاني برای ایمنی بیش تر،همان مسیر صعود را برای بازگشت انتخاب کرد.این مساله در فصل زمستان که مسیر بهمن گیر و پربرف است،از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

برای صعود به این قله تقریباً بعد از کلبه ای که از آن سخن رفت، دیگر در طول مسیر آب آشامیدنی وجود ندارد، پس لازم است به میزان کافی آب و مواد غذایی به همراه داشت و فراموش نکرد که به هنگام بازگشت در بخش هایی از مسیر که سنگی است،احتمال لغزش و افتادن وجود دارد.همچنین سنگ های این بخش از مسیر ریزشی و سست هستند پس باید مراقب بود که این مساله حادثه آفرین نشود.ضمن این که در فصل های سرد در اختیار داشتن اطلاعات هواشناسی و پوشاک و غذای اضافه از ضروریاتی است که بی توجهی به این امر می تواند حادثه آفرین باشد.

بررسی توپوگرافی: نمای قله بسیار زیباست و از سمت شرق آن قله دماوند و دشت لار و سد آن جلوه می کند و از سمت جنوب قله ساکا، دریاچه لتیان و روستای افجه و لواسان دیده می شود. از سمت شمال قلل مهرچال و پیرزن کلوم جلوه ویژه ای دارد. از سمت غرب هم قلل شمالی شهر تهران و دشت های مجاور منطقه لواسانات دیده می شود.

گزارش برنامه ( نام گزارش نویس: آقای امير حسين ناظمي )

زمان و مکان حرکت: ساعت 45/4 صبح روز جمعه 31/2/1389سه راه تهرانپارس

ساعت 45/4 صبح قرار بود که پس از چند دقیقه از سه راه تهرانپارس حرکت کنيم، ساعت حدود 30/6 بود كه به افجه واقع در لواسان رسیدیم، بعد از پارك خودرو و روشن نمودن GPS حرکت را با سرقدمی آقای نجفي پورآغاز و با سرعت نسبتاً ملايمي شروع به حركت نموديم، بعد از حدود 45 دقيقه به دشت هویج رسیدیم، برای صبحانه در كنار كلبه توقف کردیم و ساعت 30/8 حرکت را با سرعت نسبتاً تندي آغاز نموديم، از کنار آبشار رد شدیم و به بالای یال رسیدیم كه حدودا 1 ساعت به طول انجاميد در طول مسير براي اينكه انر‍ژي بيشتري براي ادامه راه داشته باشيم در همان مسير شني و ريزشي سرعتمان را بيشتر كرديم تا به بالاي گرده رسيديم و در مسير گردنه ادامه حركت داديم، قبل از گردنه قله ساكا را ميديديم، ساعت 30/9 بود كه به بلنداي گردنه ريزان رسيديم، باد با سرعت تقريبا شديدي شروع به وزيدن نمود، سمت چپ به قله آتش كوه و سمت راست به قله ريزان ميرفت، باد آنقدر شديد شد كه در پشت سنگي بزرگ چند لحظه اي استراحت کردیم، به برف رسیده بودیم، در طول مسير به سمت قله مرتباً به نوبت برف کوبی انجام دادیم.

تا ساعت 30/10 به برف كوبي ادامه داديم و به نزدیکی قله رسیدیم، مسير همراه با برف در بعضي جاها با برف شل و تيغه هاي سنگي همراه بود كه بعضا دست به سنگ هم مي شديم، دقيقا راس ساعت 11 به بام 3850 متري قله رسيديم و لذت صعود ما را دربر گرفت چند دقيقه روي قله نشستيم و چاي نوشيديم، لحظاتي بعد آقاي نادريان كه از سمت چپ گردنه مشرف به قله ساكا حركت كرده بود نيز به ما رسيد و شادي ما را چند برابر نمود، بعد با هم از مسيري كه آقاي نادريان صعود نموده بود فرود آمديم و در راه برگشت آقاي ارم را ديديم، بازهم خوشحالي ما در بر گرفت، بعد از سپري نمودن مسير سنگي و تيغه اي به يك جاي تقريبا مسطح رسيديم به پيشنهاد آقاي نادريان در يك سنگ چين كوچكي لحظاتي نشستيم و استراحت نموديم، بعد از دقايقي مجددا به فرود ادامه داديم و در راستاي رود خانه و از پايين دشت هويج و با چند بار قطع كردن مسير جاري رودخانه به خودرو رسيديم و در كنار ماشين ناهار مختصري خورديم، به يكديگر خسته نباشيد گفتيم و به سمت تهران بازگشتيم و در دلهايمان آرزو كرديم باز هم براي هم همنورد باشم.

و كوه را درياب، چون بهترين آموزگاز زندگي است در كشاكش صعود. 

 عکس از: حبیب نجفی پور